WiedĹşmin - jedno słowo, a mĂłwi tak wiele. Bo czyĹź mało jest w Polsce i na świecie fanĂłw opowiadań i książek autorstwa wybitnego polskiego pisarza – Andrzeja Sapkowskiego? To właśnie na podstawie tychĹźe utworĂłw polskie studio CD Projekt RED postanowiło stworzyć grę, ktĂłra będzie opowiadała losy Geralta z Rivii – Ĺźywej legendy, sławnego zabĂłjcy potworĂłw. TwĂłrcy w trakcie powstawania WiedĹşmina obiecali złote gĂłry i najlepszą polską grę, ktĂłra śmiało będzie mogła rywalizować z takimi produkcjami jak Gothic czy teĹź Oblivion. Czy RED’om udało się spełnić te zapowiedzi? OdpowiedĹş jest jednoznaczna i nie mam juĹź co do niej Ĺźadnych wątpliwości – jak najbardziej!

 W grze wcielamy się w Geralta z Rivii – najsłynniejszego wiedĹşmina, zabĂłjcę potworĂłw. Jak wiadomo, na końcu sagi Geralt ginie, a przynajmniej przenosi się do innego świata. Akcja gry dzieje się 5 lat po tych wydarzeniach. Geralta znajduje inny wiedĹşmin – Eskel – w pobliĹźu twierdzy Kaer Morhen. To w niej właśnie Geralt się wychował, nauczył się po mistrzowsku walczyć mieczem i przeszedł mutacje, w wyniku ktĂłrych uzyskał nadludzkie umiejętności. Zbielały mu takĹźe włosy, dzięki czemu zyskał przydomek Biały Wilk. W grze Geralt traci niestety pamięć, tak więc czuje się rĂłwnie zagubiony jak gracz, ktĂłry wcześniej książek nie czytał (są tacy?). WiedĹşmin trafia do Kaer Morhen, gdzie nie ma nawet czasu na rozmowę, gdyĹź chwilę po jego przybyciu na twierdzę napadają tajemnicze zbiry pod wodzą silnego maga. Od samego początku jesteśmy rzucani w wir walki, ktĂłra swoją drogą jest całkiem przyjemnie zrobiona, ale o tym w dalszej części recenzji. Po chwili jesteśmy teĹź zmuszeni dokonać pierwszego waĹźnego wyboru, ktĂłrymi tak chwalili się twĂłrcy. PomĂłc naszym przyjaciołom wiedĹşminom w walce z potężnym potworem – Przerazą, czy iść razem z Triss Merigold do tajnego laboratorium wiedĹşminĂłw i uratować wiedĹşmińskie mutageny przed tajemniczymi napastnikami? NiezaleĹźnie od tego, jaką drogę wybierzemy, natychmiastowy skutek będzie taki sam. Konsekwencje pojawią się dopiero po kilku, lub nawet kilkunastu godzinach gry. Takich trudnych decyzji do podjęcia w grze jest więcej, i trzeba powiedzieć, Ĺźe decyzje te niejednokrotnie są trudne, i wymagają wybrania ‘mniejszego zła’. WybĂłr nigdy nie jest klarowny i muszę przyznać, Ĺźe często przed wybraniem odpowiedniej opcji dialogowej dość długo się zastanawiałam, jak będzie lepiej postąpić. W miarę rozwoju fabuły będziemy poznawać skutki naszych decyzji – pojawią się one w formie malowanych plansz z komentarzem Geralta, i oczywiście odbiją się na późniejszej grze. Za ten system podejmowania decyzji WiedĹşminowi naleĹźy się wielki plus.

 Filmik wprowadzający do gry jest tak cudowny, Ĺźe postanowiłam poświęcić mu osobny akapit. Przedstawia on walkę Geralta ze strzygą, a bazuje na pierwszym opowiadaniu Andrzeja Sapkowskiego pt. „WiedĹşmin”. Intro i outro wykonało studio Platige Image pod kierownictwem Tomasza Bagińskiego, ktĂłry za swoją „Katedrę” został nominowany do Oskara. CD Projekt RED wiedział, komu powierzyć prace nad tymi filmikami. Intro jest przecudowne, dynamiczne, modele postaci i sceneria są dopracowane w kaĹźdym szczegĂłle. Filmik ten oglądałam wielokrotnie i za kaĹźdym razem nie mogłam wyjść z podziwu. JeĹźeli uwaĹźacie, Ĺźe intro z Warhammer 40k jest cudowne, to obejrzyjcie sobie intro z WiedĹşmina – momentalnie zmienicie zdanie. Powiem nawet, Ĺźe jest to najlepsze wprowadzenie, jakie do tej pory widziałam w grach i nie sądzę, aby ten stan rzeczy zmienił się zbyt szybko. Mniej więcej to samo moĹźna powiedzieć o outrze, ale bardzo interesująca jest inna sprawa z filmikiem kończącym związana – otóş po obejrzeniu go nikt raczej nie powinien mieć wątpliwości, Ĺźe czeka nas kontynuacja przygĂłd wiedĹşmina…

 RozwĂłj postaci w WiedĹşminie jest dobrze przemyślany i bardzo przyjemny. Za awans na kaĹźdy następny poziom otrzymujemy do dyspozycji tak zwane Talenty. Rozwijać moĹźemy główne atrybuty Geralta, takie jak: siła, zręczność, wytrzymałość i inteligencja. Wpływają one na ilość zadawanych obraĹźeń, umiejętności parowania ciosĂłw, robienia unikĂłw i wiele, wiele innych. Następnym ‘drzewkiem’, w ktĂłre inwestujemy punkty rozwoju są wiedĹşmińskie Znaki. Jak wiadomo, Geralt jest mistrzem miecza - nie magii, moĹźe jednak korzystać z prostych zaklęć zwanymi Znakami właśnie. Jest ich pięć: Aard – telekinetyczne uderzenie, ktĂłre ogłusza przeciwnikĂłw, a nawet moĹźe ich powalić na glebę, Quen – magiczne pole, ktĂłre otacza Geralta pochłaniając czasowo wszystkie ataki, Yrden – pułapka, ktĂłra zadaje obraĹźenia zbliĹźającym się do niej wrogom, Igni – czyli nie mająca sobie rĂłwnych jeĹźeli chodzi o uĹźyteczność w walce fala płomieni, ktĂłra nie dość, Ĺźe zadaje powaĹźne obraĹźenia, to jeszcze na wyĹźszych poziomach rozwinięcia tego Znaku moĹźe wywoływać podpalenie, oraz Znak Axii – czyli przejmowanie kontroli nad umysłami przeciwnikĂłw. Dwa ostatnie ‘drzewka’ są juĹź rozwijaniem konkretnych umiejętności walki. Jedno dotyczy miecza stalowego, drugie – srebrnego. KaĹźde z nich moĹźemy rozwijać w trzech kategoriach: stylu silnym, szybkim oraz grupowym. Trzeba teĹź dodać, Ĺźe Talent Talentowi nierĂłwny – przy awansach do 15 poziomu dostajemy Talenty brązowe, za ktĂłre moĹźemy rozwijać dwa pierwsze stopnie danego drzewka, po 15 poziomie otrzymujemy teĹź srebrne, za ktĂłre moĹźemy rozwijać dwa następne, a po awansie na 30 poziom zdobywamy Talenty złote, za ktĂłre dopiero moĹźemy w pełni rozwinąć daną umiejętność. MoĹźe tutaj wygląda to skomplikowanie, ale w trakcie gry jest bardzo przejrzyste i intuicyjne. Taki system rozwoju postaci jest bardzo dobry, a rozwijanie Geralta dostarcza naprawdę duĹźo przyjemności. Nie ma to jak popatrzeć sobie na to, co wyprawia podczas walki nasz wiedĹşmin, gdy juĹź mamy mocno rozwinięte umiejętności walki mieczami. A skoro juĹź przy walce jesteśmy…

 Zacznijmy moĹźe jednak od lokacji, ktĂłre przyjdzie nam odwiedzić podczas gry w WiedĹşmina. Przygodę zaczynamy oczywiście w twierdzy wiedĹşminĂłw – Kaer Morhen. Następnie w poszukiwaniu złodziei przyjdzie nam udać się do Wyzimy – stolicy krĂłlestwa Temerii rządzonego przez krĂłla Foltesta. Najpierw jednak pokręcimy się trochę po podgrodziu. Dopiero w drugim akcie dostaniemy się do dzielnicy biedoty w Wyzimie – do dzielnicy klasztornej. Później ta ‘lepsza’ dzielnica, czyli Wyzima Handlowa. W międzyczasie rĂłwnieĹź okoliczne Bagna, przepiękna wieś Odmęty, i znowu Wyzima, tym razem jednak w ‘nieco’ gorszym stanie. Niech jednak nie zwiedzie was mĂłj skrĂłtowy opis lokacji – scenerii jest naprawdę sporo, do tego są zrobione prześlicznie. Nie raz, i nie dwa zatrzymywałam się w jakimś miejscu tylko po to, aby podziwiać widoki – zwłaszcza widok z grobli na wyzimskie jezioro jest cudowny, o Odmętach i okolicach tej wioski nie wspominając. Było więc o zwiedzaniu, przejdĹşmy teraz do drugiej części tego akapitu, czyli do tego, co wiedĹşmini lubią najbardziej – zabijania. Oczywiście, Geralt nie zabija dla samego zabijania – w końcu jest zabĂłjcą potworĂłw, nie ludzi, ani nieludzi. Podczas gry przyjdzie nam zmierzyć się z wieloma potworami znanymi z książek Sapkowskiego, np. graveir, ghul, fleder, kikimora, zeugl i wiele innych. Z ludĹşmi teĹź nieraz przyjdzie nam walczyć, jednak to juĹź w imię fabuły i wyĹźszych celĂłw, nigdy nie na zlecenie – Geralt nie jest płatnym mordercą. PrzejdĹşmy moĹźe teraz do samej walki, gdyĹź naprawdę jest o czym mĂłwić. Być moĹźe sam system walki nie jest jakiś szczegĂłlny (polega na wciskaniu przycisku myszki w odpowiednim momencie), tak juĹź sam wygląd walki jak najbardziej. Na początku gry nie wygląda to aĹź tak efektownie, jednak gdy juĹź Geralt nauczy się po mistrzowsku walczyć mieczem naprawdę jest na co popatrzeć. WiedĹşmin tak efektownie wywija bronią, Ĺźe nie sposĂłb się nie zachwycić. Do tego dochodzą jeszcze tak zwane ‘finiszery’, czyli specjalne ciosy, ktĂłre kończą walkę. Nie zawsze jednak moĹźna taki atak wykonać. Jest to moĹźliwe dopiero, gdy przeciwnik jest oszołomiony. Aard + miecz i krwawe kino akcji mamy zapewnione. Odcięcie głowy, przebicie oponenta mieczem na wylot – to tylko niektĂłre z takich finiszerĂłw. Cudo. W tym miejscy wypadałoby teĹź wspomnieć o ekwipunku Geralta. Nie jest on jakoś szczegĂłlnie rozbudowany, ale ani trochę nie przeszkadza to w zabawie, gdyĹź fabuła tak pochłania, Ĺźe nie ma czasu zastanawiać się, czy lepiej wziąć miecz +5 do czegoś tam czy +2% do czegoś tam innego. Geralt dysponuje tylko dwoma mieczami – stalowym i srebrnym. Miecze te moĹźna ulepszać u kowala, wkuwając w nie meteoryty czy teĹź runy. Dodatkowo moĹźna czasowo zwiększyć ich skuteczność poprzez posypanie ostrza sproszkowanym diamentem, naostrzenie go osełką lub posmarowania specjalnymi olejami. W ekwipunku jest teĹź miejsce na dwie inne bronie, jednak praktycznie przez całą grę się z nich nie korzysta, bo i po co, skoro są miecze wiedĹşmińskie? Jest teĹź miejsce na specjalne trofea oraz na zbroje, ktĂłrych w grze jest aĹź… 3! Ale uwierzcie mi, Ĺźe to rĂłwnieĹź w niczym nie wadzi.

 I to miesza bardzo duĹźo. ZarĂłwno w fabule, jak i w ziołach. Trzeba bowiem dodać, Ĺźe w WiedĹşminie jest teĹź bardzo mocno rozwinięta alchemia. WiedĹşmini mogą się wspomagać przeróşnymi eliksirami. Do najpopularniejszych zdecydowanie należą Jaskółka, ktĂłra przywraca Ĺźywotność i Kot, ktĂłry umoĹźliwia widzenie w ciemnościach (a jak pięknie wygląda efekt po jego wypiciu…). Nie wolno jednak przesadzać z ilością eliksirĂłw, poniewaĹź kaĹźdy z nich powoduje podniesienie poziomu toksyczności Geralta, a duĹźa toksyczność powoduje pojawianie się czerwonych plamek przed oczami, a jeĹźeli mocno przesadzimy – nawet śmierć. Oczywiście wszystkie eliksiry Geralt moĹźe przyrządzić sam, jeĹźeli tylko zna odpowiednią formułę i ma wszystkie potrzebne składniki. W takim wypadku wchodzimy w tryb medytacji i do dzieła! Oczywiście oprĂłcz gotowych eliksirĂłw moĹźemy takĹźe eksperymentować ze składnikami. Mi udało się Geralta zatruć, oślepić a nawet przygotować perfumy…

 Czyli słów parę o zadaniach na nas czekających podczas zabawy z WiedĹşminem. Najbardziej tradycyjną metodą na zdobycie zlecenia jest zabranie ogłoszenia z tablic informacyjnych. Jest to najbardziej typowe zajęcie dla wiedĹşmina, choć nie zajmuje duĹźo czasu gry. A to trzeba komuś dostarczyć skĂłry bazyliszkĂłw, a to zęby zjadarki, a to jeszcze coś innego. Oczywiście Geralt nie wie od razu wszystkiego, tak więc aby mĂłc takie zlecenie wykonać potrzebujemy wiedzy na temat danego potwora, by mĂłc z niego usunąć potrzebne trofea. Najczęściej taką wiedzę zdobywamy z książek, ktĂłre są niestety niesamowicie drogie. Na szczęście często przy odrobinie cierpliwości moĹźna takie ĹşrĂłdło wiedzy znaleźć w jakiejś szafie w domach. Te zlecenia są, jak juĹź wspomniałam, najbardziej typowe dla fachu wiedĹşmińskiego, jednak o wiele większą przyjemność daje wykonywanie zadań pobocznych oraz tych związanych z głównym wątkiem fabularnym. To właśnie one opowiadają róşne historie, czasem zabawne, czasem wzruszające, jednak za kaĹźdym razem niezmiernie interesujące. A główna linia fabularna to juĹź mistrzostwo. Ludziom odpowiedzialnym za scenariusz WiedĹşmina należą się wielkie brawa. MoĹźe i początek nie przedstawia się aĹź tak bardzo interesująco, jednak z kaĹźdą chwilą sytuacja się komplikuje, jesteśmy zmuszani do podejmowania trudnych decyzji, nagłe zwroty akcji rĂłwnieĹź do rzadkości nie należą. Historia opowiedziana w WiedĹşminie jest naprawdę niesamowicie ciekawa i chociaĹźby dlatego warto przejść grę do końca, aby zobaczyć, co się stanie dalej. Zresztą, jestem pewna, Ĺźe jeĹźeli ktoś juĹź do WiedĹşmina zasiądzie, to aĹź do końca od gry się nie oderwie. A zabawa wcale do najkrĂłtszych nie naleĹźy, bo aby ukończyć grę starając się przy tym wykonywać jak najwięcej zadań pobocznych potrzeba grubo ponad 100 godzin!

 W WiedĹşminie mamy teĹź moĹźliwość zagrania w niezmiernie ciekawe minigierki. Należą do nich gra w kościanego pokera (zasady niemal identyczne jak w karcianym, gra się jednak kośćmi) oraz walka na pięści. Zresztą w obiema tymi czynnościami są związane questy – naleĹźy wygrać z najlepszymi w swojej dziadzinie. Dodatkowo kości i walki to bardzo dobre ĹşrĂłdła dochodu – naprawdę moĹźna zbić majątek grając w kości, a i na walce na pięści moĹźna zdobyć nieco grosza. MoĹźna rĂłwnieĹź zorganizować mały pojedynek alkoholowy, czyli wygrywa ten, ktĂłry dłuĹźej utrzyma się na nogach. Tutaj trzeba dodać, Ĺźe Geralt fajnie się porusza, gdy jest w stanie upojenia alkoholowego. Słania się na nogach, a obraz rozmywa się i dwoi. WiedĹşmin pełen jest teĹź elementĂłw humorystycznych. Nie sposĂłb nie uśmiechnąć się widząc siedzącego w karczmie Patryka z Weyze, czy słysząc honorowego rycerza, ktĂłry złoĹźył śluby milczenia, a po małym pojedynku z Geraltem mĂłwi coś w rodzaju „Osz w mordę, ale szę szchlałem”. TakĹźe dialogi momentami są niesamowicie zabawne, np. wieśniak, ktĂłry wyraĹźa swoje niezadowolenie z rządĂłw Velerada – grododzierĹźcy Wyzimy, mĂłwiąc „Velerad musi odejść!”, a gwardziści w Wyzimie na prĂłbę rozpoczęcia rozmowy odpowiadają tylko „Pilnuję prawa i sprawiedliwości”. Nawiązań do obecnej sytuacji w naszym kraju jest więcej – Shani (przyjaciółka Geralta, ktĂłra udziela się w szpitalu) mĂłwi, Ĺźe jest niezadowolona, bo inni lekarze wyjechali za granicę i lepiej zarabiają, a tylko ona została na miejscu. Są rĂłwnieĹź, juĹź bardziej powaĹźne, nawiązania do sagi wiedĹşmińskiej. W trakcie gry spotkamy wiele znanych postaci, dostrzeĹźemy teĹź więcej smaczkĂłw, jeĹźeli znamy książki. Szkoda tylko, Ĺźe nie zdecydowano się rozbudować wątkĂłw Yennefer i Ciri. O Yen wspomina bodaj tylko raz Triss, natomiast historię księżniczki Cirilli poznajemy od karczmarza w Odmętach. Niestety, Geralt nic nie pamięta.

 Oprawa audiowizualna WiedĹşmina jest po prostu cudowna. Piękna grafika, dopracowane w najdrobniejszych szczegółach lokacje, ładnie to wszystko wygląda. JeĹźeli zaś chodzi o muzykę, to jest ona wspaniała. Raz spokojna, innym razem dynamiczna, ale cały czas nastrojowa i budująca klimat. Mam jednak zastrzeĹźenia, co do ilości modeli postaci. Jest ich po prostu mało, przez co niemal przez całą grę (przy końcu jest lepiej) poruszamy się wśrĂłd klonĂłw. Nie jest to niestety najprzyjemniejsze. Minusem gry są takĹźe częste i stosunkowo długie ekrany ładowania poszczegĂłlnych lokacji. Na pocieszenie powiem jednak, Ĺźe tła towarzyszące ładowaniu lokacji oraz zapisywaniu stany gry są bardzo, bardzo ładne. Jednak, jak często i jak długo moĹźna je oglądać? Kuleje rĂłwnieĹź animacja postaci podczas dialogĂłw. Momentami potrafią zastygnąć bez ruchu na dłuĹźszą chwilę, poruszając jedynie ustami. Fatalnie to wygląda, ale na szczęście po chwili postacie juĹź sobie przypominają, Ĺźe podczas rozmowy moĹźna gestykulować.

 Polskie wydanie WiedĹşmina jest fantastyczne. JuĹź edycja podstawowa pod wieloma względami przypomina specjalną, a Edycja Kolekcjonerska to po prostu cudo. W podstawowym wydaniu za cenę stu złotych otrzymujemy: płytę DVD z grą, płytę ze ścieĹźką dĹşwiękową, płytę z materiałami dodatkowymi, instrukcję, poradnik oraz opowiadanie Andrzeja Sapkowskiego pt. „WiedĹşmin”. W EK natomiast dodatkowo otrzymujemy jeszcze piękne, masywne pudło, wysokiej jakości obszerny artbook, bestiariusz, wiedĹşmińską koszulkę, wiedĹşmiński medalion, grę karcianą wzorowaną na komputerowej oraz dużą mapę świata gry. Pięknie taki zestaw wygląda na półce. Szkoda tylko, Ĺźe CD Projekt zawiĂłdł przy rozprowadzaniu Edycji Kolekcjonerskich, przez co wielu graczy swoje dodatki dostało wiele dni po premierze. Powstał nawet fajny dowcip dotyczący tej sytuacji, ktĂłry pozwolę sobie przytoczyć: „Dlaczego Geralt na początku gry walczy tylko mieczem stalowym? Bo srebrny zamĂłwił w Edycji Kolekcjonerskiej…”.

 WiedĹşmin jest wspaniałą grą, w pełni spełnił pokładane w nim nadzieje. Niesamowicie ciekawa i wciągająca fabuła, ktĂłra nie pozwala oderwać się od komputera przez długie godziny, doskonałe animacje walki, piękna grafika, świetna ścieĹźka dĹşwiękowa, interesujące i czasem zabawne dialogi, duĹźo nawiązań do wiedĹşmińskiej sagi, a takĹźe do realnego świata, trudne wybory i róşne ich konsekwencje – to tylko nieliczne plusy tej produkcji. RED’om udało się dokonać czegoś niesamowitego – stworzyli grę, ktĂłra jest rozchwytywana przez PolakĂłw, ale takĹźe jest bardzo ceniona poza granicami naszego kraju. To po prostu jedna z najlepszych gier RPG, jakie kiedykolwiek powstały, i nawet małe wady typu dość niskiej liczby modeli postaci czy częstych ekranĂłw ładowania nie są w stanie przyćmić blasku WiedĹşmina. Bardzo duĹźym plusem jest to, Ĺźe ze względu na decyzje, jakie przychodzi nam podejmować, drugie, a nawet trzecie przejście gry będzie znacząco róşniło się od pierwszego. Od siebie mogę powiedzieć tylko jedno: sprĂłbujcie WiedĹşmina, bo naprawdę warto.

autor: Magwisienka